Dantalian no Shoka - Wprowadzenie.

 Screen z anime "Dantalian no Shoka".

Wprowadzenie

Hugh Anthony Disward po śmierci dziadka odziedziczył jego kolekcję książek w zamian za zrzeczenie się praw do posiadłości. Huey (jak lubi by go nazywano), jest szczególnie zainteresowany kolekcją o nazwie „Dantaliańska pólka na książki” (dosłowne tłumaczenie). Zawiera ona nietypowe, zakazane książki spisane przez demony. Tuż po przybyciu do posiadłości okazuje się, że jest ona zupełnie pusta. Przynajmniej do momentu gdy wchodzi do ukrytej komnaty z książkami gdzie znajduje tajemniczą dziewczynę o imieniu Dalian.

Pierwsze wrażenia:

Nie jestem szczególnie urzeczony fabułą tego anime. Odnosi się wrażenie, że będzie ona dość linearna: demon, walka, książka, zakończenie. Pomimo tego, seria urzeka oprawą graficzną, stylizowana na epokę wiktoriańską jest przepełniona rzeczami na których warto zawiesić oko. Jeśli wziąć pod uwagę inne serie z Lipca 2011 roku, „Dantalian no Shoko” zdecydowanie wyróżnia się spośród innych.

Geneza:

Lekka nowela:

Autor: Gaikuto Mikumo

Ilustracje: G-Yuusuke

Publikacja: Kadokawa Shoten w magazynie „The Sneaker”

Data wydania: Luty 2008 roku

Manga: wydana równocześnie w dwóch pismach

Autor: Gakuto Mikumo

Magazyny:

„Shonen Ace” ; „Comp Ace”

Ilustacje: Chako Abeno ; Monaco Sena

Publikacja: Kodokawa Shoten

Data wydania: Marzec 2010 roku

Dane serii:

Reżyseria: Yutaka Uemura
Scenariusz: Kurasumi Sunayama (odcinki 1,2, 4); Tatsuhiko Urahata (odcinek 3)            
Muzyka: Yo Tsuji
Studio: GAINAX                
Sieć : TV Tokyo

Planowana ilość odcinków: 13

Długość pojedynczego odcinka: ~25 minut.

Gatunek: fantastyka

Styl:

Autorom udało się stworzyć piękny świat w którym widz czuje się bardzo dobrze. Wielkim plusem jest stylizacja z której płynie patos i dostojność minionych epok. Głównie z tego powodu, twórcy mogli poszaleć jeśli chodzi o kreacje postaci, zobaczymy to wiele ciekawych strojów, z drugiej strony: barwne wystroje wnętrz i zdumiewające konstrukcje. 

Ocena:

Fabuła: 6/10 – dość niską notę uzasadniam podejrzeniami odnośnie linearności kolejnych odcinków. Wydaje się, że schemat odcinków będzie podobny.

Styl: 10/10 – bardzo dobrze dopasowana do tematyki oprawa graficzna.

Ocena ogólna: 8/10 – seria godna polecenia, zwłaszcza dla osób które lubią podziwiać piękną kreskę i barwne otoczenia.

Źródła i więcej informacji:

Anime News Network (angielski) 

Wikipedia (angielski)

R-15 - Wprowadzenie.

Wprowadzenie:

Takuto Akutagawa uczęszcza do szkoły o nazwie Hirameki Gakuen. Szkoła nazywana także „Szkołą Inspiracji”, skupia utalentowane osoby. Takuto posiada nietypowy, nawet jak na szkołę pełną geniuszy talent, mianowicie: jest genialnym twórcą nowel pornograficznych. 

Pierwsze wrażenia:

Na początku anime, byłem święcie przekonany, że przez przypadek włączyłem jakiś pokręcony hentai zamiast zwykłego anime. Okazało się, że to tylko fragment fabuły noweli którą pisał Akutagawa. Zabawnym aspektem jego twórczości jest iście poetycki język którego używa by opisywać najbardziej lubieżne sceny.

Z powodu swojej profesji i talentu który objawia się w najmniej oczekiwanych chwilach, główny bohater jest uznawany za zboczeńca i nie ma zbyt wielu przyjaciół. Podczas rozmowy z dziewczyną czy też na sam jej widok, potrafi stracić kontakt z rzeczywistością i pisać opowiadanie na jej temat. Nic więc dziwnego, że wiele dziewcząt go nienawidzi, nikt nie chce być bez swojej woli bohaterem tego typu noweli. Oczywiście, grono przyjaciół bohatera stopniowo się powiększa. 

Uwaga: seria może zawierać treści nieodpowiednie dla młodszych widzów!

Geneza:

Jako nowela „R-15” zostało napisane przez Hiroyuki Fushimi i wydane w lipcu 2009 roku, w magazynie „The Sneaker”. Manga na podstawie noweli ukazała się w czerwcu 2010 w magazynie „Monthly Shonen Ace”, rok później w lipcu 2011, ukazało się anime. 

Dane serii:

Reżyseria: Munenori Nawa
Scenariusz:  Sumio Uetake          
Muzyka: Yuichi Nonaka
Studio:  AIC              
Sieć :  TV Kanagawa, Sun TV, Teletama, Chiba TV , Gifu Hoso, Tokyo MX, Mie TV, AT-X

Planowana ilość odcinków: 12

Długość pojedynczego odcinka: ~25 minut

Gatunek: ecchi, komedia

Styl:

Akcja dzieje się głównie w okolicy szkoły i wyobraźni bohatera, dlatego wszystko dookoła daje wrażenie oryginalności. Z drugiej strony, właśnie z tej przyczyny, autorzy nie mogli pofantazjować ze strojami i kreacją postaci, większośc postaci nosi mundurki szkolne. Brak zastrzeżeń co do kreski. 

Ocena:

Fabuła: 9/10 – ciekawa, zabawna fabuła która obfituje w zwroty akcji.

Styl: 8/10 – jedyny minus stylu tej produkcji wynika z miejsca akcji, uniemożliwia ono budowanie barwnych postaci.

Ocena ogólna: 9/10 – pomimo iż jest to pozycja która może nie spodobać się niektórym osobom i prawdopodobnie nie powinna być oglądana przez młodszych widzów, jest na tyle dobra, że zasłużyła na 9. 

Źródła i więcej informacji:

Anime News Network (angielski)

Wikipedia (angielski)

Nekogami Yaoyorozu - Wprowadzenie.

Wprowadzenie:

Akcja dzieje się w miasteczku które z nieznanych przyczyn nawiedzane jest przez całą masę bogów/ bożków. Głównymi bohaterami serii są Koyama Yuzu która prowadzi sklep z antykami oraz bóg-kot Mayu. Mayu została pozbawiona mocy i wygnana na ziemie ponieważ według rodziców, brakowało jej dyscypliny, a mocy uzywała tylko dla własnej przyjemności i zabawy. 

Pierwsze wrażenia:

Dość lekkie anime. W zasadzie można je potraktować jako zabijacz czasu. Fabuła nie jest specjalnie zagmatwana, a postaci złożone. Tak, wiem, że to nie jest zbyt zachęcające stwierdzenie, ale to jedno z tych anime które zaczynają się robić ciekawe od drugiego odcinka. Pojawiają się nowe – dość zabawne – postaci które same w sobie mogłyby spokojnie być głównymi bohaterami i to właśnie one są najlepszą i najmocniejszą stroną tej produkcji. 

Geneza:

„Nekogami Yaoyorozu” zostało przekształcone w anime z mangi o tym samym tytule. Manga została napisana przez „FLIPFLOPs” i wydana w magazynie „Champion Red Ichigo” należącym do wydawnictwa ‘Akita Shoten’, w lipcu 2007 roku. Jako anime zostało napisane przez Touko Machida i wydane przez studio AIC PLUS+ w lipcu 2009 roku.

Dane serii:

Reżyseria: Hiroaki Sakurai   
Scenariusz: Masahiro Yokotani; Tatsuya Takahashi; Tomoko Konparu; Touko Machida
Muzyka: Haruka Tomatsu; Yui Horie (opening)
Studio: AIC PLUS+             
Sieć : AT-X, Chiba TV, Sun TV, Tokyo MX, TV Aichi, TV Saitama

Planowana ilość odcinków: 12

Długość pojedynczego odcinka: ~24 minut.

Gatunek: komedia

Styl:

Odnośnie stylu, mocną stroną tej produkcji jest kreacja postaci i strojów. Stylizowane na tradycyjne stroje japońskie są miłym dodatkiem do ładnej oprawy graficznej. Bynajmniej nie można powiedzieć, żę kreska jest szablonowa. 

Ocena:

Fabuła: 6/10 – wiele osób może być zniechęconych po pierwszym odcinku. Wydaje się, że anime nie ma mocnej fabuły popartej ciekawymi postaciami. Na szczęście, postacie drugoplanowe są dość ciekawe by dotrwać do końca. 

Styl: 8/10 – nieszablonowy styl i stylizowane na tradycyjne stroje postaci przemawiają na korzyść tej produkcji.

Ocena ogólna: 7/10 – podsumowując, jeśli autorzy troszke popracują nad fabułą kolejnych odcinków i dalej będą wprowadzać interesujące postaci drugoplanowe, możliwe, że uda się wytrwać do końca serii. Jakkolwiek, nie jest źle. 

Źródła i więcej informacji:

Anime News Network (angielski)

Wikipedia (angielski)

Mawaru Penguindrum - Wprowadzenie.

 Screen z anime "Mawaru Penguindrum".

Wprowadzenie:

Historia oscyluje wokół trójki rodzeństwa. Braci Kanba i Shouma oraz ich siostry Himari. Himari Takakura jest chora, podczas wizyty lekarz oznajmia, że siostrze pozostało maksymalnie kilka miesięcy życia. Rodzeństwo postanawia wykorzystać każdą wolną chwilę razem, śmierć może nadejść w każdym momencie. Niestety, nadchodzi. W najmniej oczekiwanym momencie, podczas wycieczki do oceanarium, Himari traci przytomność i odchodzi z tego świata.

Bracia prezentują różne postawy, jeden chce pogodzić się ze śmiercią, drugi wręcz przeciwnie. Dochodzi do bójki między braćmi, w tym momencie ich siostra budzi się do życia. Wszystko za sprawą zabawnej czapeczki w kształcie głowy pingwina. Duszek który opętał czapkę,  w zamian za przedłużenie życia Himari, prosi braci o znalezienie tajemniczego „Penguin Drum”, grożąc  że jeśli nie podporząkują się jego woli, siostra odejdzie po raz drugi, tym razem na zawsze. 

Pierwsze wrażenia:

Pomimo dość poważnej tematyki serii, nie sposób się nie  śmiać. Duszek z czapki przysłał na pomoc rodzeństwu trzy zabawne pingwiny, które najwyraźniej posiadają zdolność rozumienia ludzi i są bezwzględnie posłuszne. Oczywiście, pingwiny jak to pingwiny, nie są zbyt poradne na lądzie – jest to przyczyną wielu zabawnych sytuacji i kłopotów dla naszych bohaterów. Kłopotów, ponieważ tylko trójka rodzeństwa i zwierzęta, są w stanie zobaczyć owe pingwiny.

Całe anime obfituje w sporą dawkę humoru. Niestety postaci nie są szczególnie skomplikowane jeśli chodzi o osobowość. Na plus serii przemawia także fakt, że nie jest ona nastawiona na zadowolenie męskiej części publiczności. Zainteresowanie budowane jest akcją, nie oprawą. 

Geneza:

Seria została napisana przez Takayo Ikami i Kunihiko Ikuhara. Nie posiada pierwowzoru w postaci mangi, noweli czy gry, została napisana stricte pod kątem wyświetlenia jako anime. Pierwszy odcinek został wyświetlony 8 lipca 2011 roku.

Dane serii:

Reżyseria: Kunihiko Ikuhara
Scenariusz: Kunihiko Ikuhara; Takayo Ikami
Muzyka: Yukari Hashimoto

Studio: Brain's Base    
Sieć : MBS, TBS, AT-X

Planowana ilość odcinków: 12

Długość pojedynczego odcinka: ~24 minuty

Gatunek: dramat, komedia

Styl:

Oprawa graficzna nie daje przykrego uczucia, że wszystkie tła były tworzone za pomocą szablonów. Kreacja postaci jest na wysokim poziomie. Minusem jest fakt, że scena w której duszek przemawia do braci, jest praktycznie tą samą sceną ze zmienionymi słowami. Być może zostało to zastosowane z przyczyn humorystycznych, jak dla mnie – osoby przeczulonej na punkcie cięć w budżecie, budzi to lekki niesmak. 

Ocena:

Fabuła: 9/10 – żadnych zastrzeżeń, można powiedzieć, że fabuła serii jest nietypowa choć pewnie znalazłoby się anime z podobnymi motywami.

Styl: 9/10 – podczas oglądania anime nie mamy uczucia szablonowości produkcji. Jedyne co może zniechęcić to dość jaskrawe kolory które pojawiają się w wielu scenach.

Ocena ogólna: 9/10 – z niewielkimi zastrzeżeniami jest to bardzo dobre anime, urzeka humorem, atypowością i dobrymi relacjami rodzeństwa.

Źródła i więcej informacji:

Anime News Network (angielski)

Wikipedia (angielski)

Oficjalna strona serii (japoński)

No. 6 - wprowadzenie.

 Screen z anime "No. 6" wyświetlanego w stacji Fuji TV

Geneza:

Scenariusz do anime powstał na bazie 9 tomików noweli napisanych przez Panią Atsuko Asano, wydanych między 10 październikiem 2010 roku a 14 czerwca 2011 roku. W marcu, w roku gdy wydano ostatni tomik, do serializacji poddana została manga napisana przez Atsuko Asano. Manga ukazała się w magazynie Aria, wydawnictwa Kodansha. Również w roku 2011, 8 lipca, został wyświetlony pierwszy odcinek anime. Anime można było zobaczyć w stacji Fuji TV w bloku noitamina.

Dane serii:

Reżyseria: Kenji Nagasaki

Scenariusz: Seishi Minakami (odcinki 1 i 2)

Muzyka: Keiichi Suzuki

Studio: Bones

Sieć : Fuji TV w Konsai TV

Planowana ilość odcinków: 11

Długość pojedynczego odcinka: ~24 minut

Gatunek: science fiction, przygodowy

Wprowadzenie:

Dwunastoletni Shion zamieszkuje miasteczko o nazwie No. 6. Miasto to jest swoistą utopią w niedalekiej przyszłości roku 2013. Wybudowane na zgliszczach wyniszczonego wojną świata, zakłada kompletną lojalność swoich mieszkańców. Główny bohater wcale nie wydaje się być zadowolony mieszkaniem w czystym, bezpiecznym miejscu, gdzie wszystko jest poukładane, a każdy człowiek jest elementem wielkiej machiny która dąży do rozwoju.

Życie Shion-a ma odmienić się diametralnie, gdy pewnego deszczowego wieczoru odwiedza go chłopak imieniem Nezumi (Szczur). Nieproszony gość krwawi, Shion nie potrafi być obojętnym wobec cierpienia drugiej osoby, postanawia mu pomóc. Postanawia mu pomóc, pomimo tego, że jak się słusznie domyśla, Szczur jest uciekinierem. Nie zgłasza incydentu służbie bezpieczeństwa, w ten sposób naraża się na represje ze strony pozornie przyjaznego miasteczka.  

Pierwsze wrażenia:

Cóż mogę powiedzieć, jako miłośnik idei anty-systemowych, serie takie jak No. 6 pozycjonują się bardzo wysoko w moim rankingu. Na samym początku warto zwrócić uwagę na sen bohatera którego motyw pojawia się także w openingu. Shion tak jakby ‘rozpada się’ i jest niesiony przez wiatr. Myślę, że miłośnicy wszelkiego rodzaju alegorii i czytania między wierszami będą zadowoleni.

Shion odnosi wrażenie, że wszystko co go otacza jest sztuczne. Tak jakby gdzieś za murami były ‘prawdziwy’ świat, pozbawiony organów kontroli, gdzie ludzie nie biorą udziału w nieustannym wyścigu szczurów.  Warto pamiętać, że nowela na bazie której powstało anime, została napisana ręką dorosłej kobiety, dorastającej w troszkę innych realiach, dlatego też niektóre aspekty mogą wydawać się niezrozumiałe lub przestarzałe, ale sama problematyka jest jak najbardziej współczesna. Dotyka ona strachu wielu ludzi przez utopijnymi systemami które powstają by chronić – za cenę wolności.

Bohater ostatecznie utwierdza się w swoim przekonaniu o fałszywości otoczenia gdy poznaje Nezumi. Chłopak wprawdzie wygląda jak osoba która musi walczyć o przetrwanie, ale Shion dostrzega jego wnętrze i nie może zrozumieć, jak taki ktoś mógłby być przestępcą. 

Styl:

Ukazany w anime świat nie wydaje się być jakoś szczególnie futurystyczny, ale to akurat w mojej ocenie bardzo dobrze. Nie mam zastrzeżeń co do samej kreski chociaż podobnie jak w wielu seriach ma się wyraźne uczucie, że postaci i tło są tworzone inną ręką. 

Ocena:

Fabuła: 10/10 – już od pierwszych chwil jesteśmy atakowani głęboką i przemyślaną tematyką

Styl: 8/10 – wyróżnia się od innych choć, nie tak bardzo.

Ocena ogólna: 9 – bez wątpienia jedno z lepszych anime w tym sezonie.

Źródła i więcej informacji:

Anglojęzyczna wikipedia.(angielski)
Anime News Network.(angielski)
Oficjalna strona serii. (japoński)

Mayo Chiki! - Wprowadzenie.

 Screen z anime "Mayo Chiki!" wyświetlanego w stacji TBS

Pochodzenie serii, dane związanych z nią produkcji:

Anime powstało na bazie noweli napisanej przez Hajime Asano, ilustrowanej przez Seiji Kikuchi-ego. Do tej pory wydawnictwo Media Factory wydało osiem tomików, pierwszy ukazał się 21 listopada 2009 roku. Pierwszy odcinek anime był dostępny w sieci TBS – 8 lipca 2011 roku.

W październiku 2010 roku, manga autorstwa Niito wzorowana na noweli Mayo Chiki rozpoczęła serializację w Comic Alive, piśmie wydawanym przez Media Factory.  W tym samym czasie, wydawnictwo Kadokawa Shoten zaczęło wydawać swoją mangę luźnie powiązaną z Mayo Chiki w magazynie Nyantype.W obu przypadkach na dzień dzisiejszy, dostępne są dwa tomiki mangi. 

Dane serii:

Reżyseria: Keiichiro Kawaguchi           
Scenariusz: Reiko Yoshida            
Muzyka: Yukari Hashimoto  
Studio: Feel                
Sieć : TBS

Planowana ilość odcinków: 12

Długość pojedynczego odcinka: ~25 minut

Gatunek: Harem, Ecchi, Romans, Życie Szkolne, Komedia, Seinen

Uwaga: W serii pojawiają się sceny przemocy  i nagość!

Wprowadzenie:

Główny bohater Kinjirō Sakamachi cierpi na ginofobię (chorobliwy lęk przed kobietami), symptomem tej fobii jest krwotok z nosa który pojawia się zawsze gdy bohater zostanie dotknięty przez przedstawicielkę płci pięknej. Sakamachi nabawił się tej fobii przez swoją siostrę i matkę, które to od najmłodszych lat trenowały na nim zapasy.

Sytuacja naszego bohatera niebawem ulegnie kompletnej zmianie kiedy to przez przypadek odkryję tajemnicę uwielbianego przez wszystkie dziewczyny w szkole Subaru Konoe. Konoe jest lokajem Kanade Suzutsuki, córki dyrektora szkoły. Suzutsuki postanawia dla obopólnej korzyści wyleczyć fobię Kinjirō, sama jako sadystka czerpiąc przyjemność z cierpienia Sakamachi-ego.

Główny bohater najwyraźniej nie ma szczęścia. Jego fobia została zrozumiana przez ludzi jako homoseksualizm, a na domiar złego jego siostra – Kureha Sakamachi - zakochała się w lokaju którego wszyscy wielbią i uważają za chłopaka Kinjirō. W ten oto sposób, bohater staje się celem wielu ataków, nieustannie dręczony przez sadystkę która chce go wyleczyć, siostrę i większość dziewczyn w szkole które zazdroszczą mu chłopaka oraz Subaru który jako lokaj stawia na szali życie w obronie swojej pani – Kanade. 

Pierwsze wrażenia:

Już od pierwszych minut zdałem sobie sprawę, że nie jest to seria którą można bezpiecznie oglądać w zatłoczonym miejscu. Pierwszą z przyczyn jest humor, dość pokręcony, ale na poziomie – nie pozwala na oglądanie tej serii z kamienną twarzą. Drugim powodem są sceny które sprawiłyby, że otoczenie nie mogłoby zignorować tego co dzieje się na ekranie i zaczęłyby padać pytania. Zdecydowanie poleciłbym to anime miłośnikom serii w których główny bohater jest notorycznie poniżany, bity i zmuszany do udziału w absurdalnych sytuacjach.

Z pozoru powierzchowna budowa postaci, skrywa całe spektrum emocji i problemów, które w połączeniu z profilami innych postaci tworzą mieszankę wybuchową. Anime to obfituje w kompletnie surrealistyczne zwroty akcji. Najpoważniejsze sytuacje kończą się uśmiechem.

Styl:

Nie jestem szczególnie porażony kreską tej produkcji. Jest ona co prawda wpisana w standardy nowych produkcji, ale brakuje czegoś wyjątkowego co wyróżniłoby ją spośród innych. Oglądając otoczenie i samych bohaterów mam nieustanne wrażenie, że wszystko to widziałem wcześniej. 

Ocena:

Fabuła: 8/10 – pomimo stworzenia bardzo zabawnej fabuły i skomplikowanych charakterów postaci, brakuje jakiegoś mocnego wątku który pozycjonowałby to anime wyżej, mimo to, oceniam ją bardzo dobrze.

Styl: 6/10 – nic szczególnego, szablonowe tła i postacie, brak charakterystycznych elementów które wyróżniłyby serię spośród innych.

Ocena ogólna: 7/10 – niewątpliwie jest to projekt który obejrzę do końca, ale prawdopodobnie stracę początkowy zapał który mnie do niego przyciągnął.

Źródła:

Anglojęzyczna wikipedia.


Więcej informacji:

Mayo Chiki na stronie stacji TBS